There it lies, lost and vulnerable . . .
Once a fierce tree, that saw time and human beings pass by.
Now cut to pieces.
And soon removed from the scene as if it never where there.
A heavy storm made it tumble, nature forced it to be humble.
I've passed it many times, not conscious of it's presence.
But now it got my attention, when it's too late.
You're finished while we will go on.

Daar ligt ie, verloren en kwetsbaar . . .
Eens een trotse boom, die de tijd en de mens voorbij zag gaan.
Nu in stukken gehakt.
En spoedig verwijderd van het toneel, alsof het er nooit was.
Een zware storm liet haar tuimelen, natuur dwong je tot nederigheid.
Vele keren ben ik er langs gekomen, niet bewust van haar aanwezigheid.
Maar nu heeft ze mijn aandacht, als het te laat is.
Jij hebt afgedaan terwijl wij verdergaan.

Send to Space by Patrick